Home sweet home

Ik ben weer een beetje thuis, op vertrouwd terrein, hier in Medgidia. Ook al is het deze keer maar voor een weekje. Vanochtend mocht ik de eerste kinderen begroeten en vanmiddag tijdens de Zondagschool hadden we in totaal 40!! kinderen. Heerlijk om dan met de jongsten te praten over school en wat ze leuk vinden. Samen naar het verhaal van de Barmhartige Samaritaan te luisteren. Na te denken over wie zij kunnen helpen, liedjes te zingen ‘Isus iubeste pe fiecare’ ‘Jezus houdt van iedereen’ of ‘Am bucurie ca fantana’ ‘Ik heb vreugde als de fontein’ en alle bijbehorende bewegingen te maken. Daarna nog even kleuren en dan gaan ze helaas alweer naar huis. De tijd vloog. Het is goed om hier te zijn. Om te horen dat het meisje en jongetje dat vorig jaar nog bij de kleuters zaten nu vol trots vertellen dat ze naar school gaan, in groep 1. Het jongetje kan zelfs zijn al naam schrijven. Om heel veel kinderen weer even te zien, een knuffel te geven, een aai over de bol, of een  high-five.

Toch is het ook dubbel. Je ziet gelijk weer de strijd die hier elke keer geleverd moet worden. De beperkte middelen die er zijn. Dankzij een gift van een ouder echtpaar uit ons dorp konden we de kinderen van de Zondagschool vandaag trakteren op warme chocolademelk met slagroom en een appel en hebben we ook biscuitjes gekocht zodat er ook voor de komende weken weer wat is. Ook hebben we dankzij de opbrengst van de verhuur van marktkramen vanochtend de benodigde dingen kunnen kopen voor het ontbijt van aankomende week en kunnen we op een later moment ook nog een keer de moeders en de kinderen in het zonnetje zetten. Maar het blijft behelpen niet alleen financieel, maar ook met mensen. Het eerste half uur deed ik het programma voor de jongste 14 kinderen samen met een meisje van 10 als hulp en natuurlijk moesten ze allemaal naar de wc. Dat doet best wel pijn om te zien en dan zou je het liefst nog véél langer willen blijven. ‘De oogst is groot, (vandaag 40 kinderen) maar arbeiders zijn er weinig.’ Ik heb zo’n respect voor het werk wat Ovidiu en Ana hier al jaren doen. Gelukkig mogen we dit ook allemaal bij de Here neerleggen in ons gebed. Straks hoop ik nog meer mensen en kinderen te ontmoeten die me zeer dierbaar zijn geworden, dus ik ga me even omkleden.

Groetjes Sandra

Bij het bericht enkele foto’s.

Tijdens het huisbezoek konden we de kinderen verblijden met gebreide sokken die ik mee had gekregen uit Nieuwleusen. Ook voor het broertje dat al sinds zijn geboorte in het ziekenhuis ligt, bijna een jaar geleden was er een paar.

 

Voor de zussen waren er mooie poncho’s, ook gebreid in Nieuwleusen.

Daarnaast een paar foto’s van de Zondagschool van de jongste groep.