Collecte Kerk in Actie november 2021

November vorig jaar gingen ze op pad: collectanten voor Kerk in Actie ( door weer en wind, die week). In Nieuwleusen hebben we toen € 2830,95 opgehaald. Nu kwam het bericht binnen van Kerk in Actie over de eindopbrengst. Dit is € 697.000, een geweldig mooi bedrag. Daarvan is € 446.877 opgehaald met de collectebussen en € 107.399 is via de QR-code overgemaakt.

Ook zijn er mensen die  digitaal hebben gecollecteerd  in hun kennissen- en familiegroep. Dat heeft nog eens € 142.724 opgebracht. Wat mooi dat ook deze manier van collecteren steeds meer wordt gebruikt!  Misschien een aanrader voor volgend jaar voor degenen die toch iets willen doen maar niet willen collecteren?
Alle mensen die in ons dorp hun steentje hebben bijgedragen: Hartelijk dank!! We hopen dat we in het najaar weer een beroep op jullie mogen doen. We moeten in gedachten houden: het is voor heel veel kinderen die gestrand zijn op een plaats waar alleen maar honger en ellende is. Nu krijgen ze weer een toekomst, zoals uit bijgaand verhaal van Asif blijkt:

“Mijn zussen en ik moesten van school, omdat we als illegale Afghaanse vluchtelingen in Iran verbleven. Mijn vader wilde  terug naar Afghanistan. Maar mijn moeder en zussen weigerden, omdat we daar helemaal kansloos zijn. Ik stelde voor naar Europa te gaan. Mijn vader vond dat te gevaarlijk en te duur voor 7 mensen. Terwijl hij tevergeefs zijn best deed ons ergens op school te krijgen, maakte ik plannen om naar Europa te gaan. Toen ik hoorde dat vrienden gingen, besloot ik mee te gaan. Mijn ouders vonden het alleen goed als ik twee beloftes deed: mijn studie afmaken (dokter of ingenieur worden), en zorgen dat mijn zussen ook kunnen studeren. Ik beloofde ze niet teleur te stellen.
In Teheran betaalden we smokkelaars een afgesproken prijs en werden met zeven personen in een kleine auto gepropt. Het was afschuwelijk benauwd. Midden in de nacht kwamen we bij de Turkse grens. In het pikkedonker liepen we door de bergen. We liepen uren hongerig zonder te stoppen, ‘s nachts in de kou, overdag in de hitte. Lopen, rijden en overnachten wisselden elkaar af tot we op de bus naar Istanbul gezet werden. We sliepen een week in een park tot een andere smokkelaar ons met 50 mensen in een overvolle bus naar de zee bracht.

De gevaarlijke vlucht over zee

We werden naar een opblaasboot gebracht, die te klein was voor 50 mensen. Ik durfde er niet in, maar ze dreigden de politie te bellen, dus ik moest wel. Mijn hart bonkte als een gek en mijn benen trilden van angst. Het was donker en begon te stormen. Ik smeekte God mijn leven te redden en wist dat mijn ouders dat ook deden. Na uren varen sloeg er een gat in de boot. We moesten al onze spullen overboord gooien. De Griekse kustwacht redde ons. Ik was doodsbang dat ik weer teruggebracht zou worden naar Turkije. Maar ze brachten me naar kamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. Moria is een heel groot vluchtelingenkamp met plek voor 5000 mensen. Maar er waren er vier keer zoveel: wel 20.000. Wat een hel, wat een ellende, wat een armoede! Drie maanden lang werd ik aan mijn lot overgelaten. Ik had geen plek om te slapen, geen eten, geen douche, geen schone kleren. We kregen hulp van vluchtelingen die zelf ook niets hadden. Omdat ik onder de 15 was werd ik eruit gepikt en met 20 jongens in een tent voor minderjarigen gezet. Wat een troep was het daar! Na een maand werd ik naar Athene overgebracht in een huis voor minderjarigen. Hier is het veel beter: veilig en genoeg eten.

Een veilig huis voor minderjarigen

Het huis voor minderjarigen waar ik nu woon in de buurt van Athene is zo ontzettend veel beter dan het tentenkamp Moria op het Griekse eiland Lesbos. Ik ben zo opgelucht dat ik nu hier ben. Ik besef dat ik hier alleen maar terecht ben gekomen, omdat ik nog minderjarig ben. Als ik ouder was geweest of als ik mijn familie bij me was, dan hadden ze me hier niet heen gebracht. Ik moet nu alle kansen pakken die ik krijg. Ik moet mijn belofte aan mijn ouders en mijn zussen waarmaken. Dat is alles waar ik nu mee bezig ben. Als ik straks iets kan betekenen voor mijn familie, dan is het alle moeite en ellende waard geweest.

Ik wil iedereen bedanken die er aan bijgedragen hebben dat ik hier in Athene nu zo goed opgevangen wordt en dat ik hier allerlei kans krijg. Maar ik wil iedereen die mijn verhaal leest of hoort nog één belangrijk ding vertellen: er zijn nog zoveel andere mensen die hetzelfde meemaken als ik of zelfs nog veel erger of veel moeilijker. Ik heb mensen in Iran ontmoet en in Turkije en ook hier in Griekenland, die jullie hulp ook zo ontzettend hard nodig hebben. Ik hoop dat jullie hen ook kunnen helpen of op een of andere manier steunen, zodat zij net als ik blijven geloven in hun dromen en hun doelen kunnen bereiken in het leven.”