Zomerkamp Mircea Voda – Hoeveel nachtjes slapen nog?

Het is zondagmiddag net na kerktijd als één van de jongste kinderen mij vraagt: “Begint maandag het zomerkamp?” Ik antwoord: ‘Nee, maandag nog niet maar die maandag erop. Wacht, heb je een pen en papier? Hij komt aanzetten met een pen en kladblokje. Ik schrijf de dagen van de week op met daaronder de datum die bij die dag hoort en vertel hem: ‘Elke ochtend als je wakker wordt, dan mag je een kruisje zetten. Als je hier bent (en ik wijs de zaterdag aan) dan hebben we weer zondagsschool en hier, twee dagen later, maandag 2 augustus, begint het kamp.

Ja, het kamp begint bijna en we zijn dankbaar dat het kamp toch door kan gaan, ondanks dat er geen groep uit Nederland kan komen vanwege de huidige coronamaatregelen. Wat wij en ook de kinderen erg jammer vinden. Gelukkig hebben we een tiental lokale vrijwilligers gevonden om te helpen en met het geld van de gehouden acties in Nederland zullen we het kamp financieel ondersteunen.

De week is nu bijna om, het jongetje heeft bijna alle kruisjes kunnen zetten, en wat is er veel werk verzet. We hebben opgeruimd, meerdere malen inkopen gedaan, alle knutselspullen, materialen voor de spelletjes enz. zijn inmiddels aangeschaft, net als de houdbare producten en de aanbiedingen die ons wel goed pasten 😊. We hebben het programma doorgesproken, alle kinderen bezocht die op de lijst staan en de ouders geïnformeerd en gevraagd of het akkoord is dat hun zoon en/of dochter mee mag naar het bos. De bus voor het uitje naar het bos is geregeld, de kerk is schoongemaakt en op dit moment (vrijdagavond) zijn er nog twee jongeren druk bezig gras te maaien op het veld achter de kerk. Na lang zoeken hebben we toch een grasmaaier gevonden.

Vanmiddag liep ik in de Lidl in de stad boodschappen te doen voor het kamp, als ik de moeder van het jongetje van de vraag tegenkom. Zij woont in het dorp Mircea Vodă. We praten wat en omdat mijn boodschappen naar de kerk in Mircea Vodămoeten en ik met de auto ben, bied ik haar een lift aan naar huis. (De meeste vrouwen hebben hier geen rijbewijs. In de dorpswinkeltjes is niet alles te krijgen, dus voor bepaalde producten gaan ze met het openbaar vervoer naar de stad en reizen met twee zware boodschappentassen weer terug) Als we bij haar huis zijn aangekomen kom ik het jongetje weer tegen. Hij kijkt me aan, “Sandra, als ik weer wakker word, dan betekent dat, dat we naar de kerk mogen?” Ja, morgen mag je naar de kerk. Om 4 uur hebben we zondagsschool en dan nog twee nachtjes slapen en dan begint het kamp.

Willen jullie de aankomende week met ons meebidden?

  • Dat we een goede tijd samen mogen hebben met alle kinderen en dat ze iets van de boodschap mee mogen krijgen van de verhalen uit de Bijbel die we hen vertellen. Dat ze iets van Gods liefde mogen ervaren.
  • Dat de Heer ons bewaart elke dag als we de weg oversteken naar het sportterrein van de school en weer terug, maar ook in de auto op de weg Medgidia, Tortoman, Mircea Voda en weer terug.
  • Dat we niet al te grote problemen mogen ondervinden van de warmte.
  • Dat het uitje naar het bos goed mag verlopen, ook qua warmte, en we weer veilig thuis mogen komen.

Dankbaar zijn we voor:

  • De enthousiaste groep die we nu bij elkaar hebben, 10 vrijwilligers waaronder drie meiden uit het naburige Tortoman.
  • Het vele werk wat er in de afgelopen week door de verschillende mensen uit de gemeente is verzet en voor de grasmaaier.
  • De hulp van de burgemeester van Mircea Voda, die de schoolbus plus chauffeur gratis voor ons beschikbaar heeft gesteld donderdag.
  • Iedereen uit Nederland die ons geholpen heeft op wat voor manier ook om dit mogelijk te maken.